Lipowy, gryczany a może spadziowy?

Sekrety prawdziwego miodu.

Jesteśmy na półmetku wakacji. Część z nas wróciła już z wyjazdów inni się dopiero przygotowują. W tym roku pogoda dopisuje wyjątkowo. W Polsce temperatury biją rekordy, więc możemy poczuć się jak na tropikalnych wyspach. Na pamiątkę udanego wyjazdu do domu przywozimy różne rzeczy. Bardzo często zdarza się, że przywozimy słoik miodu. Piękną, bursztynową, ciepłą, lejącą się słodycz, która powstaje poprzez przetwarzanie nektaru kwiatowego roślin miododajnych, a także niektórych wydzielin występujących na liściach drzew. Płynna postać miodu to patoka, a skrystalizowana to krupiec. Jak wszyscy wiemy, pszczoły gromadzą miód w plastrze, gdzie dojrzewa. I tak w zależności od surowca z jakiego powstał, wyróżniamy miody:
– spadziowe
– nektarowe
– mieszane.

Znosząc do ula nektar kwiatowy lub spadź, pszczoły w swoim przewodzie pokarmowym pod wpływem enzymów i kwasu mrówkowego, sacharozę przekształcają w glukozę i fruktozę.
Znaczący wpływ na smak i aromat miodu mają olejki eteryczne pochodzące z nektaru. Istotnym czynnikiem wpływającym na smak mają kwasy organiczne (glukozowy, jabłkowy, cytrynowy). Natomiast na barwę mają wpływ barwniki, głównie beta-karoten i ksantofil.
W miodzie, bardzo ważną rolę spełniają enzymy pochodzące z gruczołów ślinowych pszczół. To dzięki nim zachodzi reakcja prowadząca do powstania nadtlenku wodoru- związku o właściwościach antyseptycznych.

Miód zawiera też niewielkie ilości mikroelementów np: potasu, chloru, fosforu, magnezu, żelaza. Posiada też niewielki ilości witamin między innymi – A, B, B2, B6, B12, C.
Ważnym składnikiem miodu są ziarna pyłku roślin, z których został zebrany. Mówi nam o odmianie, pochodzeniu a także o tym, że miód jest naturalny, a nie sztuczny.
Dominujący udział cukrów prostych decyduje o jego wartości energetycznej. Wartość kaloryczna 100 gramów miodu to około 330 kcal.
Co to jest spadź? Jest to lepka, słodka wydzielina występująca głównie latem w postaci kropelek na drzewach. Wydzielają ją mszyce i czerwce, które wysysają soki z młodych pędów i liści. Spadź w Polsce nie występuje corocznie, wiec miód spadziowy jest jednym z droższych.

W Polsce występują dwa rodzaje miodu spadziowego. Spadź liściasta pochodzi z drzew liściastych, najczęściej z lipy, brzozy, dębu. Natomiast spadź iglasta, jak sama nazwa mówi, z drzew iglastych, najczęściej sosna, świerk, modrzew. Miód spadziowy o ciemnym kolorze z odcieniem zielonkawym (spadź iglasta) ma bardzo delikatny żywiczny posmak. Sprawdza się w schorzeniach dróg oddechowych, przewodu pokarmowego, chorobach serca a nawet nerwicy.
Miód spadziowy o ciemno-żółtym odcieniu (spadź liściasta) ma specyficzny posmak i nie każdemu smakuje. Polecany jest przy chorobach nerek i dróg moczowych, a także na wątrobę i drogi żółciowe.

Miody nektarowe (kwiatowe), pochodzą najczęściej z nektaru różnych roślin. Pszczelarze potrafią jednak uzyskać miody odmianowe z wielką przewagą nektaru jednej rośliny. Zbiera się go tuż po przekwitnięciu rośliny miododajnej i nadaje się mu nazwę pochodzącą od tej rośliny. Takim przykładem są miody:
– rzepakowy: ma jasno-żółtą barwę mocny zapach rzepaku, łagodny smak i szybko się krystalizuje. Łagodzi schorzenia wątrobowe, łagodzi stany zapalne dróg żółciowych, polecany w chorobach układu krążenia i nadciśnieniu.
– lipowy: ma złoto-żółty odcień, silny zapach kwiatu lipy, smak ostry z nutką goryczy. Łagodzi stany depresyjne, niepokój i bezsenność, działa przeciwzapalnie i przeciwgorączkowo, polecany przy zapaleniu dróg oddechowych i w cukrzycy.
– akacjowy: ma kolor kremowy, lekki zapach kwiatu akacji, mdły, delikatny smak. Polecany dla diabetyków, pomaga złagodzić zaburzenia trawienia i kłopoty żołądkowo jelitowe.
– gryczany: o ciemnoherbacianej barwie czasem nawet brunatny, o zapachu kwiatu gryki i o zdecydowanym ostrym smaku. Polecany w stanach zmęczenia fizycznego i psychicznego, korzystnie wpływa na pamięć, łagodzi napięcie, objawy nadciśnienia i miażdżycy, stany zapalne stawów, sprzyja regeneracji tkanki kostnej.
– wielokwiatowy: ma jasnokremowy kolor i smakiem przypomina pszczeli wosk. Jest wysokokaloryczny, lecz lekkostrawny. Stosowany w chorobach serca, nadciśnieniu, łagodzi alergie, astmę, katar sienny, łagodzi nerwice i depresje, wycisza.
– wrzosowy: ma odcień od jasnobrązowego do czerwonobrunatnego, łagodny w smaku o konsystencji ciągnącej się galaretki. Stosowany w chorobach wątroby i dróg żółciowych, zwiększa odporność, chroni przed zakażeniami, leczy stany zapalne jamy ustnej i gardła, pomocny w schorzeniach nerek i dróg moczowych a także w leczeniu prostaty.

Miód ulega krystalizacji. To naturalny proces zachodzący w każdym miodzie i zależy od pożytku z jakiego został wyprodukowany. Stopień dojrzałości też ma wpływ na krystalizację. Krystalizacja natomiast nie ma wpływu na jego skład i wartości odżywcze.

Nigdy nie zalewamy miodu gorącą wodą! Optymalna temperatura cieczy to 40 stopni. W wyższej temperaturze miód traci swoje zdrowotne właściwości.
Miód dodany do zimnej wody i odstany przez minimum 10 godzin, wykazuje działanie antybiotyczne, kilkukrotnie silniejsze niż miód zjedzony prosto ze słoika.
O dobroczynnych właściwościach miodu wiemy dużo, lecz musimy wiedzieć, że nigdy nie podajemy miodu dzieciom poniżej pierwszego roku życia. Miód może zawierać przetrwalniki jadu kiełbasianego, co stanowi zagrożenie dla zdrowia i życia malucha. Dla dzieci starszych i dorosłych nie stanowi on zagrożenia.

Miód od dawna służył pielęgnacji urody. Znane są jego wartości nawilżające i rozjaśniające.

Jeśli słoik miodu zagości w Waszym domu i nie wykorzystacie go, to przechowywany w temperaturze 10 stopni, szczelnym słoiku i ciemnym miejscu, możecie go przechowywać nawet 20 lat.